Uluslararası sivil havacılık haritaları incelendiğinde Asya’nın ortasında dikkat alımlı bir boşluk göze çarpıyor. Avrupa–Asya ve Amerika–Asya çizgisindeki uzun menzilli uçuşların büyük kısmı bu bölgeyi pas geçiyor. Kelam konusu alan, Çin idaresi altındaki Tibet.
Uzmanlara nazaran Tibet’in global uçuş rotalarının dışında kalmasının nedeni, coğrafik şartlar, teknik riskler ve siyasi kısıtlamaların bir ortaya gelmesi.
YÜKSEK RAKIM UÇUŞ GÜVENLİĞİNİ ZORLUYOR
Tibet Platosu, ortalama 4 bin 500 metreyi aşan rakımıyla dünyanın en yüksek yerleşim alanlarından biri olarak biliniyor. Bu yükseklik, yolcu uçakları için önemli bir güvenlik sorunu yaratıyor. Muhtemel bir motor arızasında uçakların inançlı biçimde alçalabileceği irtifa sonu, Tibet üzerinde büyük ölçüde ortadan kalkıyor. Bölgedeki acil iniş yapılabilecek havaalanlarının sonlu olması da riski artıran ögeler ortasında yer alıyor.
SERT HAVA ŞARTLARI VE TÜRBÜLANS RİSKİ
Himalaya Dağları’nın tesiri altındaki Tibet’te hava şartları ani ve sert değişiklikler gösterebiliyor. Güçlü rüzgârlar, jet akımları ve ağır türbülans, bilhassa uzun menzilli sivil uçuşlar açısından öngörülemez riskler barındırıyor. Bu nedenle havayolu şirketleri, daha istikrarlı hava şartlarına sahip alternatif rotaları tercih ediyor.
KABİN BASINCI VE OKSİJEN SORUNU
Yüksek irtifa, kabin basıncıyla ilgili mümkün teknik arızaları da daha tehlikeli hale getiriyor. Uzmanlar, kabin basıncının düşmesi durumunda Tibet üzerinde yapılacak acil alçalmanın, yolcular için hayati riskler doğurabileceğine dikkat çekiyor. Düşük oksijen düzeyi, bu tıp acil durumlarda kritik bir faktör olarak öne çıkıyor.
HAVA ALANI SIKI KONTROL ALTINDA
Tibet’in hava alanı, Çin tarafından stratejik münasebetlerle sıkı biçimde denetim ediliyor. Bölge, askeri ve siyasi hassasiyetler nedeniyle memleketler arası sivil uçuşlara büyük ölçüde kapalı tutuluyor. Bu durum, teknik risklerle birleştiğinde Tibet’i global havacılık ağının dışında bırakıyor.
Uluslararası uçaklar Tibet semalarında nadiren görülse de, bölge içi ulaşımda kara ve demiryolu yatırımları dikkat çekiyor. Son yıllarda inşa edilen demiryolu sınırları ve karayolları, Tibet’i Çin’in öteki bölgelerine bağlamayı hedefliyor.
