Tinkerbell Sendromu, bireyin kendini var, kıymetli ve manalı hissedebilmesi için oburlarının ilgisine ve onayına gereksinim duyması durumunu tanımlar. Bu sendromu yaşayan şahıslar için beğenilmek, fark edilmek ve takdir edilmek sırf güzel bir tecrübe değil; adeta ruhsal bir gerekliliktir. İlgi azaldığında ya da onay kesildiğinde, kişi kendini görünmez, bedelsiz ve “yok” üzere hissetmeye başlayabilir.
Adını Peter Pan hikâyesindeki peri Tinkerbell’den alan bu kavram, “ancak bana inanılırsa varım” fikrini merkezine alır. Tinkerbell, insanların alkışıyla hayatta kalır; bu sendromu yaşayan bireyler de misal biçimde, diğerlerinin bakışı olmadan kendilerini gerçek hissedemez.
KÖKENİ NEREDEN GELİYOR?
Uzmanlara nazaran Tinkerbell Sendromu’nun temelleri birden fazla vakit çocukluk devrinde atılır. Duygusal olarak gereğince görülmeyen, sevgiyi şartlı yaşayan ya da daima onaylanarak büyüyen bireylerde “Ancak beğenilirsem değerliyim” inancı gelişebilir. Bu inanç, yetişkinlikte öz kıymetin içsel değil, dışsal kaynaklara bağlanmasına yol açar.
Sosyal medya çağında ise bu muhtaçlık daha da görünür hâle gelir. Beğeniler, yorumlar ve takipçi sayıları, bireyin ruh hâlini direkt etkileyen göstergelere dönüşür. İlgi arttıkça kişi kendini güçlü hisseder; azaldığında ise değersizlik duygusu tetiklenir.
İLİŞKİLERDE NASIL ORTAYA ÇIKAR?
Tinkerbell Sendromu, bilhassa romantik ilgilerde barizleşir. Kişi, partnerini kaybetmemek ismine kendi sonlarını ihlal edebilir, “hayır” demekte zorlanabilir ve karşı tarafın beklentilerine çok ahenk gösterebilir. İlginin azalması ise ağır tasa, kıskançlık ve terk edilme korkusu yaratır.
Bu noktada münasebet, eşit bir bağ olmaktan çıkar; bireyin varlığını sürdürebilmesi için başkasına tutunduğu bir tabana dönüşür. Kişi, sevilmediğini hissettiği anlarda adeta “yok oluyormuş” üzere bir hisle karşı karşıya kalır.
UZUN VADEDE NE ÜZERE TESİRLERİ OLUR?
Psikologlar, bu sendromun vakitle duygusal tükenmişliğe ve kimlik kaybına yol açabileceğini vurguluyor. Daima diğerlerinin gözünden kendini tanımlayan birey, kendi isteklerini, gereksinimlerini ve maksatlarını ayırt etmekte zorlanır.
“Ben ne istiyorum?” sorusu yerini “Beni nasıl görsünler?” sorusuna bırakır. Bu da kişinin hayatını, oburlarının beklentilerine nazaran şekillendirmesine neden olur.
TİNKERBELL SENDROMU İLE NASIL BAŞA ÇIKILIR?
Bu sendromla başa çıkmanın temelinde, içsel paha hissini güçlendirmek yer alır. Kişinin kendini sadece dış onayla değil, kendi varlığıyla kâfi hissetmeyi öğrenmesi değerlidir. Uzmanlar;
- Öz-şefkat geliştirme,
- Sınır koyma marifetleri,
- Kendi muhtaçlıklarını fark etmeye yönelik çalışmaların
bu süreçte tesirli olduğunu belirtiyor. Terapi ise bireyin “alkış olmadan da var olabilme” marifetini kazanmasına yardımcı olabilir.
