Ali Artun ve Ahmet Yiğider’in eserleri Galata Rum Okulu’nda sergilenecek: Mimari heykelle buluşursa…
İki farklı jenerasyonun yapıtları bir stantta bir ortaya geliyor. 17 Ocak’ta açılacak “Töz” isimli stant 8 Şubat’a kadar sanatseverlerle buluşacak. Hazırlığı yaklaşık bir yıl süren “Töz” standı Galata Rum Okulu’nda izleyiciyi karşılamaya hazırlanıyor.
Ahmet Yiğider-Detraktif Anatomiler Serisi
Yazar ve küratör olarak bilinen Ali Artun ve çağdaş Türk sanatında özgün disiplinler ortası çalışmaları, heykel ve kavramsal yapıtlarıyla tanınan Ahmet Yiğider’in yapıtlarının yer aldığı stantta mimari öğeleri görüyoruz. İki sanatkarın da büyük heykelleri için “mimarlığın özündeki gizem ve şiirsellik” diyebiliriz. Artun’un yapıtlarındaki birbirini takip eden akış ve Yiğider’in yapıtlarındaki doğallık dikkat çekiyor. Yiğider denince çabucak akıllara geçtiğimiz yıl hazırladığı yapıtı “Karınca Yuvası” geliyor. Bu çok konuşulan, metal ve bez kullanılarak üretilen dev boyutlu bir yapıttı.
Ali Artun ise tüm teori ve çalışmalarında mitolojiden sanat ve mimarlık tarihine kadar birçok alanda bu gizemi araştırmış. Bilhassa son yıllarda kendi üretimlerinde de bu estetiğe odaklanıyor. Ahmet Yiğider genç neslin sanatkarlarından, heykel yüklü pratiğinin yanında kavramsal çalışmalarıyla biliniyor. Yıllara yayılan çalışma ve sohbetlerde ortaya çıkan kıvılcım ikisinin üretimlerini tıpkı çatı altına alan bir stant fikrini doğuruyor.
FORMLAR…
Artun, “Töz”ü bir mimarlık standı olarak tanımlıyor ve ekliyor:
Ali Artun’un “Kinetik” isimli yapıtı
“Ama bu mimarlığın etrafımızı kuşatan binaların mimarlığıyla ilgisi yok. Onların mimarlığına karşı. Hedefi, yaşadığımız mimarlık üzere mekânımızı ve vaktimizi disipline sokmak değil. Hareketlerimizi yönlendirmek, yönetmek değil. Bir defa Töz mimarlığının bir maksadı, bir rasyonalitesi, bir fonksiyonu yok, eserler bir konut, işyeri filan değil. Odalar, salonlar, ofisler üzere kullanıma nazaran tasarlanmış yerleri da yok. Formları farklı, geometrisi farklı, lisanı farklı, fikri farklı, hissiyatı farklı. Töz’ün mimarlığı, sanat yapıtları. Mimarlığın köklerini, özünü, cevherini, tözünü keşfetmekle uğraşıyor. Mimarlık Rönesans’a kadar, yüzyıllar boyunca kozmik, göksel, büyüsel, şiirsel, gizemli ve son derecede sembolik. Formların ve sayıların içerdiği işaretlerle, şifrelerle söz ediliyor. Ve kendine mahsus bu lisanla anlamlandırılıyor, okunuyor. İşte bu mimarlıkla ilgili hâlâ dünya kadar araştırma yapılıyor, eserler üretiliyor.” Yiğider ise niyetini, insanın varoluşla kurduğu bağ üzerinden şu sözlerle tabir ediyor: “Sanat ve tüm varoluş tecrübelerinde bize bakan, bizi besleyen üç olgu var: İnsan, Tabiat ve cihan. Birincisi lakin içe dönerek anlayabileceğimiz bir derinlikte, öbür ikisi ise tüm yüklerimizden kurtulup özgür bir sonsuzluk arayışına girdiğimizde kendini sezdiriyor. Sanırım insan yaratıcılığını, on binlerce yıl boyunca ve bugün hâlâ canlı tutan şey, bu arayışın kendisi.”
