CHP milletvekillerinin TBMM’deki oturma aksiyonuna Kadıköy’den takviye veren Tüm Emeklilerin Sendikası üyeleri en düşük emekli aylığında bin liralık ek artışın deva olmadığını her emekliye 20 bin lira seyyanen artırım yapılmasını istedi.
Eylemlerinin ikinci gününde Kadıköy Rıhtım’da basın açıklaması gerçekleştiren emekliler, artan ömür maliyetleri, sıhhat masrafları, düşük maaşlar ve toplumsal haklar üzerinden geçim meselesini anlattı.
öz alan emekliler sadece ekonomik taleplerini değil, toplumsal bedellerde yaşanan değişimi, eğitim sisteminin dönüşümünü ve toplumsal çöküntüyü de lisana getirdi.
EMEKLİ ÖĞRETMEN ABBAS IŞIK: “UTANMA MEFHUMU KALKTI, KÜÇÜK-BÜYÜK HÜRMET KAYBOLDU”
Söz alan emekli sınıf öğretmeni Abbas Işık, toplumsal dönüşümle ekonomik çöküşü bir ortada tanım etti.
Işık konuşmasında şunları söyledi:
“Ben Yalova’da kulübe üzere bir yerde oturuyordum. Ne TÜİK’in ne İTO’nun ne de öteki kurumların rastgele bir uygulaması yok. Kendi başına nazaran 700 ise 1200 diyor. Bunu arttırıyorlar. Denetlemenin de bir sonucu yoktur. Yalnızca iş yapmış olmak için yapıyorlar. Bu bu türlü değildi evvelce. Biz geçmişin hayranı değiliz fakat evvelce daha makûs durumlara düştük. Zira doğruluktan bahsedenler çıkıp ayakkabı kutularında paraları gösterdiler. ‘Ben fakirim, varlıklı olursam ben bunu çalmışım demektir’ demişti. Bunu söylersem beni de tahminen tutuklarlar.
Eskiden bir utanma vardı. Küçük büyük hürmet, sevgi vardı. Biz onu beğenmiyor, ilerletmek istiyorduk. Maalesef ilerletmeyi bırak hepsini arar olduk. Onun için de hiçbir şey yapamaz olduk. Utanma mefhumu kalktı. ‘Benim babam senin babanı döver’ durumuna düştük. Bu kadar küçülmeyelim diyorum. Eğitim sistemini bozdular. Öğretmenlikten gelmeyim. Bugün yetiştirdiğim öğrencilerim bana soruyor. Avrupa’da, Almanya’da, Rusya’da yaşayanlar diyor ki ‘Hocam sen bize daima dürüstlüğü öğrettin. Fakat senin şeytan yok dediğin şeytanlar bizi mahvetti.’ Ben Topal Abbas olarak ekmeğimi, aşımı, ot kökünden de çıkartırım.”
MUSTAFA TEKİZ: “BU BERBATLIĞIN İKTİDARINI DEĞİŞTİRMEK EMEKLİLERİN ELİNDE”
Sendika üyesi Mustafa Tekiz, geçinmenin artık sadece barınma ve besin değil, hastalık ve yaşlılıkla uğraş olduğunu belirtti:
“Bugün emekliler geçinemiyor. Bunu sağır sultan bile biliyor, bizim sultan bilmiyor. Lakin sağır sultan farkında. Bugün emekliler aile dayanışmasıyla yaşıyor. Çocuklarının yardımlarıyla yaşıyorlar. Bir aile dayanışması olmazsa emekliler sokağa çıkamazlar. Bir sürü kronik rahatsızlıkları var emeklilerin. Doktora gidip ilaç aldığında ayda 300-350 lira para. Artık ilaçlara da artırım geldi. Burası İstanbul. Turistik bir kent. Koreliler, Japonlar, Almanlar, İngilizler… Hepsi emekli ve geziyorlar. Biz de o denli yaşamak istiyoruz. Bunun için yılda 4 maaş ikramiye istiyoruz. ‘Ne vakit aldınız ki?’ diyorlar. 1980 öncesinde çalışanlar de memurlar da alıyordu.
İnsanca ömür yalnızca karın doyurmak değildir. İnsan toplumsal bir varlık. Gezmeye, tozmaya, eğlenmeye muhtaçlığı var. Bir çay 30-60 lira. En düşük emekli aylığı 20.000 lira olacak diyorlar. Komik bir sayı. Bugün 16 milyon emekli var. Oy kullananların yüzde 30’undan fazlası emekli. Bu berbatlığın iktidarını değiştirmek emeklilerin elinde. Yalnızca istesinler. Diğer yolu yok.”
KİMYA ÖĞRETMENİ HÜSEYİN YILDIZ: “BİRÇOK EMEKLİ EŞLERİ ÖLMÜŞ, ÜÇ DÖRT KİŞİ BİRLEŞİP GECEKONDU SEMTİNDE KONUT TUTUYOR.”
Emekli kimya öğretmeni Hüseyin Yıldız, konuşmasında barınma krizini, sıhhat harcamalarını ve toplumsal çöküşü ayrıntılarıyla anlattı:
“Türkiye’de emekli maaşıyla geçinmek mümkün değil. Kiralar ortada. İstanbul’da ortalama kira en az 30 bin lira. Benim aldığım para otuzun biraz üstü. Eşim çalışmamış olsaydı nasıl geçinecektim? Birçok emekli eşleri ölmüş, üç dört kişi birleşip gecekondu semtinde konut tutuyor. Tuvaleti banyosu dışarıda. Isınamıyorlar. Battaniye altında yaşıyorlar. Sokağa çıkamıyorlar. Dört stent var kalbimde. İlaca gidiyorum 350-400 lira. Reçete farkı, ilaç farkı, iştirak payı… Bu nedir ya? Ben işe başladığımda bu türlü değildi. Devletle kontrat yaptım. ‘Emekli olacaksın, insan üzere yaşayacaksın’ dediler. Artık yok.
Biz artık öğün atlıyoruz. Birçok arkadaşım tek öğüne düştü. En ucuz, en düşük kalitede mal alıyoruz. On market geziyoruz. Zincir marketlerin çürümüş meyvesini alıyoruz. Ücretsiz değil, para ile. Bir emekli geldi, poşetten ekmek gösterdi: ‘Bu benim iki günlük yemeğim’ dedi. Kışı mescitte geçiriyormuş. Gündüz AVM’de oturuyor. Metroda ısınıyor. Bu ülkenin insanına bu reva mı? Hani bıçak kemiğe dayandı diyorlar ya. Kemiği deldi geçti bıçak.”
